Vandaag de eerste week,
Wat voor mij oneindig leek.
Opzoeken moet ik je nog alleen,
En kom dan ook, alleen daar heen!
Bloemen, en nog eens bloemen,
Je moest eens weten hoe ze je roemen.
De mensen van vroeger, zijn je niet vergeten,
Had je dit ook maar geweten.
Je laatste rit,* de auto* het heeft zo moeten zijn.
Ik keek op, en dacht dat is fijn.
Was het toeval, maar dat bestaat niet,
Want dan had ik niet zo,n groot verdriet.
En nu dus verder op* jou* manier,
Hier was je plek, alleen maar hier!
De kinderen waren je grootste trots,
Praten kon je met ze, en ook plezier.
Een week is het nu, en dan?
Ik weet nog geen antwoord, wat komen kan.
Een week wat is een week,
Die eigelijk wel een jaar leek.
Jij zou zeggen, we gaan ervoor,
En daarmee ga ik zeker door.
Vechten heb je me geleerd,
En dat was zeker niet verkeerd.
Maar deze week is nu voorbij,
Ik ga nu pas beseffen, waar ben jij?
Vragen en nog eens vragen,
Maar geen antwoord, zo was *jij*
Alles kwam altijd goed,
Je toonde ook steeds je grote moed,
Negen extra jaren hadden wij,
En daarmee ben ik zeker blij.
Je hebt nog even wat tegen mij gezegd,
En dat meende je oprecht,
Je kneep in mijn hand, en keek mij aan,
En toen was het echt gedaan.
Bedanken doe ik je, voor het rijke verwende leven,
En alles wat jij mij hebt gegeven,
Een week, maar de draad die moet ik oppakken,
Je zou zeggen ,de moed niet laten zakken.
Maar het besef , dat komt er aan.
Dat het nu echt voorbij is gegaan.
Maar praten zullen we blijven doen,
Echt zoals toen,,,,,,,
1 Week, die zo lang leek,,,
BE,