Mijn hele leven was jij om mij heen,
\nEn nu het zo fijn was, ging jij heen.
\nJij zei nog gedag, en keek mij aan,
\nJe woorden kon ik nog verstaan.<\/p>\n
Maar nu zit ik hier alleen aan tafel,
\nDe krant die jij zo graag zat te lezen,
\nOnaangeroerd aan wie moet ik hem geven.
\nMaar zeker moet ik verder leven<\/p>\n
De kinderen ook met hun grote verdriet,
\nMaar verder niemand die dat ziet.
\nMaar vaak zullen zij bij je komen,
\nOp het mooie plekje onder de bomen.<\/p>\n
Je glimlach vergeten wij niet,
\nDie lag op je gezicht, en zo lief.
\nJe sterke handen ineen gevouwen,
\nEn dat beeld zullen we zo houwen.<\/p>\n
Je afspraken staan voor de jongens sterk,
\nNet zoals bij jou op je werk.
\nAlles heb je vooraf geregeld en gedaan,
\nEen half woord en ik heb je goed verstaan.<\/p>\n
Ze komen en gaan, zoals jij dat graag zag,
\nEn er komt al weer voorzichtig een lach.
\nPraten over jou zullen we nog vaak,
\nEn we zullen nooit zijn uitgepraat.<\/p>\n
Maar de leegte die je achterliet,
\nDat geeft wel een intens verdriet.
\nHet enige wat ik had was jij, en hoe!
\nEn al het andere deed er niet toe.<\/p>\n
Maar de hechte band die er is, en was,
\nDie komt ons allen nu van pas.
\nJij in je stoel en aan tafel met je krant,
\nDat is het beeld wat op mijn netvlies is gebrand.<\/p>\n
BEA*<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Mijn hele leven was jij om mij heen, En nu het zo fijn was, ging jij heen. Jij zei nog gedag, en keek mij aan, Je woorden kon ik nog verstaan. Maar nu zit ik hier alleen aan tafel, De krant die jij zo graag zat te lezen, Onaangeroerd aan wie moet ik hem geven. … <\/p>\n